Guayaquil, 25 juni 2006

14 Juni xb4s ochtends de bus genomen naar Guayaquil in Ecuador. In de bus twee Nederlandse meiden ontmoet genaamd Jojanneke en Ricki, die we later nog vaker zullen ontmoeten. Busreis was traag door o.a. de border(grens)formaliteiten in Peru en Ecuador (ons bushulpje/steward raakte zelfs slaags met een van de locals daar) en doordat de bus opeens van de buitenkant diende te worden gewassen (erg vreemd hoor, maar ja alles gaat hier niet zoals verwacht mag worden weten we inmiddels). Guayaquil is de grootste stad van Ecuador en tevens niet erg veilig, dus xb4s avonds op tijd terug in het hotel. Alhoewel we hadden besloten niet naar de Galapagos eilanden te gaan, werden we, door Jojanneke en Ricki die wel wilden gaan, zo beinvloed dat we toch hebben geinformeerd naar de prijs en datum van een eventueel vertrek, want vanuit Guayaquil kun je namelijk erg makkelijk naar de Galapagos vliegen. 3 Reisbureauxb4s later hebben we opnieuw besloten dat de Galapagos niet voor ons is weggelegd deze keer. Minimaal 1500 dollar per persoon en we konden pas een week later vertrekken waardoor we te krap zouden komen te zitten met onze terugreis. Op 15 juni xb4s ochtends de voetbalwedstrijd Ecuador- Costa Rica gekeken, waarbij Ecuador met 3-0 won. Nou de stad werd helemaal gek. Allemaal geel, rood en blauw geklede mensen, toeterende autoxb4s en overal op straat waren salsa dansende mensen. Wat een emotie bij deze mensen. Echt zuid-amerikaans. Die dag de stad verkend en o.a. in een park geweest waar wel honderden leguanen vrij rondliepen (toch nog een beetje Galapagos!). xb4s Avonds om 22:00 uur de nachtbus naar Quito genomen. Wat een afschuwelijke nacht was dat. Eerst werden er allemaal vechtfilms gedraaid en later ging de muziek volop aan. Gelukkig hadden wij oordopjes bij ons, waarvan we met veel plezier gebruik hebben gemaakt. Om 5:30 uur in Quito aangekomen en daar bij het uitstappen werden we bijna aangevallen door een of andere man die compleet de weg kwijt was en even later tegen onze taxi begon te trappen en te slaan. Dit was geen fijne kennismaking met Quito, waar we qua veiligheid toch al een beetje huiverig voor waren. Quito is overdag prima te doen, maar xb4s avonds niet. Speciaal in de Gringowijk waar wij zaten, werden xb4s avonds veel mensen overvallen, dus wij hebben maar weer een avondklok voor onszelf ingesteld. Leuk hostal gevonden en daar xb4s ochtends de wedstrijd Nederland-Ivoorkust gekeken (wat een stress wedstrijd), maar gelukkig heeft Nederland met 2-1 gewonnen. Vervolgens Charles gebeld ivm zijn 56e (toch??) verjaardag en verder een beetje aangeklungeld die dag. De volgende dag 17 juni zijn we met de bus naar Mitad del Munde gegaan, oftewel de Ecuator/Evenaaar. Erg leuk en grappig om met je ene voet op het zuidelijk halfrond te staan en met je andere voet op het noordelijk halfrond. Wat erg geinig is, is dat er binnen een straal van 1 kilometer twee evenaars zijn. Een ontdenkt door een fransman en een pre-Inca. Nu blijkt vele jaren later (via gps systeem) dat de fransman het niet goed heeft opgemeten en de pre-Inca evenaar de juiste is. Bij de pre-Inca evenaar is een klein museumpje gebouwd die we hebben bezocht. Daar kregen we een rondleiding en werden allerlei testen uitgevoerd waaruit bleek dat de krachten van het noordelijk halfrond anders zijn dan die van het zuidelijk halfrond. Bijvoorbeeld als je water laat weglopen in de gootsteen. Op het noordelijk halfrond draait het water tegen de klok in, terwijl op het zuidelijk halfrond het water met de klok meedraait. Op de lijn van de evenaar is ook minder weerstand, waardoor je een gestrekte arm zonder veel kracht naar benenden kunt duwen met 1 hand. Zo hebben we op de evenaarslijn ook nog een ei op de kop van een spijker stil gelegd, waarvoor we een certificaat hebben gekregen. Kortom, erg vermakelijk. De volgende dag (vaderdag) de Old Town bezocht en xb4s middags in het park gezeten. Waar je ook keek, zag je alleen maar voetballende mensen. Jong, oud, man, vrouw. De Ecuadorianen zijn echt helemaal gek van het WK.xb4s Avonds de nachtbus genomen naar Puerto Viejo om vanuit daar via een overstap in de plaats Jipijapa in Puerto Lopez uit te komen om daar walvissen te spotten. Busreis was gelijk aan die naar Quito, maar we hadden gelukkig onze oordoppen weer bij ons. In Puerto Lopez erg leuk hostalletje met erg vriendelijke en gastvrije mensen gevonden. Vriendelijk en gastvrije mensen van een hostal waren we niet meer gewend en we voelden ons direct thuis. De gastvrouw heeft voor ons voor de volgende dag de walvistour en tevens een bezoek aan het eiland xa8Isla de Plataxa8 geregeld. Op 20 januari xb4s ochtends de boot genomen naar Isla de Plata, na een uur vertraging. Ilse had die ochtend weer even problemen met haar buik, dus het late vertrek was geen probleem. De oorzaak was of het vele snoep van de avond er voor of een verkeerd visgerecht. Helaas zagen we op de heen weg geen walvissen, maar op de terugweg weer een kans. Op het eiland een 3 uur durende wandeling gemaakt, met heerlijk warm weer. We hebben de blue-footed booby, de red-footed booby, de masked booby, de red fregat (prachtig rode soort ballon/borst kan het mannetje opzetten) gespot. Sommigen met eieren aan het broeden, anderen zittend op hun kindje, dat net was geboren. Prachtig allemaal en dus na de leguanen in het park wederom een beetje Galapagos voor ons. Super dus. Terug op de boot gelunchd en vervolgens dan eindelijk de Humboldt-walvissen gezien. Een 3-tal dicht bij elkaar. De dag is compleet en dus terug richting wal. We zijn erg blij met deze dag en samen met de gastvrije hostaleigenaren hebben we weer een positieve-vibe op onze reis. De volgende dag door een natuurpark gewandeld in de ochtend langs 3 verschillende strandjes en op het laatste strand (geen zon, maar toch een verbrande rug voor Erik) blijven liggen, tot om 13.00 een soort tsjoek-tsjoek ons kwam ophalen. Om 14.00 de saaie 0-0 van Nederland tegen Argentinie gezien. Conclusie van de poule-fase van Erik is dat het nog niet echt leuk is om naar te kijken dat nederlands elftal en goed al helemaal niet.
De volgende dag, 22 juni, in de ochtend met de bus 3 uurtjes met de bus naar Montanita. We kwamen in Puerto Lopez per toeval Ricki en Jojanneke tegen en die vertelden ons dat Montanita een leuk hippi-achtig surfers plaatsje is en iets beter weer heeft. En ze hadden gelijk, hoewel weer geen zon gezien. Gelijk bij aankomst zagen we de 2 dames al weer op een terrasje zitten (hoewel Montanita niet erg groot is hoor) en afgesproken om in de middag onze surfcapaciteiten maar eens te testen. Het bleek dat om 13.00 de golven nog te sterk waren voor de beginners en dus om 14.00 terug. Eerst droog oefenen op het zand, toen op het zand en op een surfboard en toen rond 14.30 naar de echte zee. haha. Dat is verdomd moeilijk zeg. Het surfen dat we oefenden is dat zonder zeil. Het is erg moeilijk om jezelf op te drukken en op de plank te gaan staan. Om vervolgens dan ook nog je evenwicht te bewaren en een goede, lekkere golf te vinden (The Perfect Wave zeg maar, voor de wave-catchers onder ons) is haast niet te doen. Alleen Ilse kreeg het uiteraard weer 4 keer voor elkaar. Volgens Erik was zijn surfplank niet lang genoeg voor hem. hahaha. Vermoeid en al met enige spierpijn aan wal gekropen, gedouched en gaan eten met Ricki en Jojanneke. En niet alleen eten zeg. Vanaf 19.00 aan de cocktails gegaan (die verdomde happy hours ook altijd) en om 5.00 in de ochtend na op een feestje nog meer dan een uur te hebben gedansd vielen we in ons bed. Gevolg, de volgende dag geen bus naar Quayaquil en vervolgens naar Mancora voor ons, maar een dag brak in en rond het bed en hostel. Wel nog even geinternet en nagenoten van het telefoongesprek dat Ilse gisterenmiddag met Tanja Effing had. Tanja en Bas gaan trouwen mailden ze ons en dus ff bellen. Via de telefoon vroeg Tanja aan Ilse om haar getuige te worden tijdens het huwelijk. Erg bijzonder natuurlijk en emotioneel. Het leek 13 april 2006 wel toen Erik Linda aan de telefoon had. Erg mooi dus allemaal.
Op 24 juni dan maar de bus naar Guayaquil. Daar aangekomen bleek de Internationale bus company richting Mancora, Peru, al dicht. Balen, dan morgenvroeg maar weer proberen en wellicht geen Nederlands elftal voor ons morgen. In Quayaquil kwamen we direct per toeval Ricki en Jojanneke weer tegen, in het zelfde hostel ingecheckt. Lachen hoor. Zij gaan morgen naar de Galapagos. We eten KFC (is eigenlijk alleen maar junkfood hier te vinden wat een beetje betrouwbaar oogt) en gaan slapen. Volgende dag vroeg naar de Buscompany gegaan, want de telefoon werd niet opgenomen. Aldaar bleek …………. wederom een staking (al enige dagen) van bussen. Balen dus. Bij de grens wordt er gestaakt en dus op het oog geen kans om Peru te bereiken en we vertrekken over 5 dagen vanuit Lima, Peru. Geen idee hoe lang de staking nog gaat aanhouden werd ons verteld. 1 Voordeel, we kunnen en Ecuador – Engeland zien en Nederland – Portugal. We besparen de chagerijnige details maar van de rest van de dag. Over het voetbal en Figo uit Portugal al helemaal niet gesproken.
Volledig in een dip gaan we de Burgerking maar bezoeken, onze weblog updaten en hopen dat de staking morgen voorbij is. Ons geliefde strand met zon is ons blijkbaar niet gegund de laatste dagen, hoewel de hele reis helaas nog niet. Dat begon al in Mui Ne, Vietnam, toen we ons verslapen hadden in de bus. Hoewel we ons na de afgelopen dagen weer realiseren dat het allemaal maar relatief is zolang je gezond bent, hopen we dat we snel en niet te duur Lima tijdig kunnen bereiken. Strand en zon hebben we al opgegeven.

Groeten allemaal uit de meest saaie stad van Ecuador,

Erik en Ilse

Mancora, 27 juni 2006

Zoals we in onze vorige update vanuit Ecuador hebben vermeld, zaten we vast in de plaats Guayaquil ivm stakingen tussen de plaats Machala en de grens met Peru. Aangezien we ons vliegtuig a.s vrijdag vanuit Lima in Peru niet willen missen, hebben we ondanks adviezen van de Nederlandse overheid om in deze landen ver weg van stakingen te blijven, toch besloten de staking op te zoeken en te bezien of er toch nog een mogelijkheid is om de grens te bereiken. Nou het is ons na een dag reizen gelukt, maar het was geen pretje. ‘s Ochtends vroeg met een lokale bus vertrokken richting Machalla. Na een reis van 3,5 uur inclusief een stop van een kwartier omdat uit de motor allemaal rook bleek te komen op een bepaald moment en iedereen de bus diende te verlaten, zijn we ergens op een kruising uit de bus gezet met het advies om de bus aan de overkant te nemen richting de grensplaats Huaquilles. Dit hebben we gedaan, maar na ongeveer 20 minuten stonden we al vast midden tussen allemaal schreeuwende en stakende mensen. Samen met de rest van de bus uitgestapt en vervolgens bepakt en bezakt met een aantal mensen die ons wel aardig en betrouwbaar leken de staking ingelopen. Wegen waren geblokkeerd met zand, stenen en vrachtwagens en in het begin veel schreeuwende en agressief ogende mensen. Na ongeveer een half uur in de velle zon met al onze tassen te hebben gelopen kwamen we bij het einde van dit deel van de staking. Ilse kreeg onderweg nog allemaal roet uit een knalpijp van een vrachtwagen over zich heen en was net zwartepiet (kon er ook nog wel bij). Een man die we in de bus hadden ontmoet en die ons op het eerste gezicht betrouwbaar leek (later bleek hij dat niet te zijn, want hij wilde namelijk dat wij zijn vervoer betaalden omdat hij zogemaand onze gids was vertelde hij aan iedereen. We konden genoeg spaans verstaan en spreken om hem duidelijk te maken dat daar geen sprake van was), vertelde ons dat aan het einde van de staking wel bussen zouden staan die we konden nemen. Nou nee dus. Na flink onderhandelen zij we uiteindelijk met 10 mensen achterin een pickup truck gestapt die ons naar het volgende stadje zou brengen. Daar aangekomen hebben we weer met de chauffeur onderhandeld om ons naar de grensplaats te brengen. Na 10 minuten rijden wederom staking, maar nu van allemaal taxichauffeurs die met 10-tallen auto’s tegelijk agressief op ons af kwamen rijden. We zijn snel omgekeerd met de auto. Maar wat nu, er was geen andere weg, dus uiteindelijk weer besloten die kant op te rijden en verder te gaan lopen. De taxichauffeurs lieten gelukkig de lopende mensen wel door en na een half uur lopen kregen we weer een pickup truck taxi aangeboden, waar ilse bijna uitviel omdat deze wegreed en zij nog niet in de truck zat. Na 5 minuten weer blokkade. Weer eruit, verder lopen en lopen en lopen. Ja einde van de blokkade was in zicht en daar stond een grote bus op ons te wachten. Joepie!!! Wij opgelucht de bus in die ons bijna bij de grens kon afzetten. Bijna, want daar was de laatste blokkade. Weer uit de bus, tassen mee, velle zon en wandelen. Einde blokkade, taxi met twee erg aardig en betrouwbare oudere peruviaanse vrouwen naar de grens gelopen voor onze exitstempels van Ecuador. Taxi bleef op ons wachten terwijl wij weer geconfonteerd werden met de onwillige en niet werkende ambtenaren, waardoor we erg lang moesten wachten op een stempel. Eindelijk stempel, reis vervolgt met taxi totdat deze niet verder kon. Weer uit de taxi, midden door de grensplaats gelopen (erg onprettig met allemaal mensen die aan je zitten en iets van je willen). Uiteindelijk weer met de twee peruviaanse vrouwen een taxi genomen naar de immigratiedienst van Peru ivm stempels. Taxi bleef weer wachten. Dat ging vrij vlot en eindelijk waren we dan in Peru. Met de de taxi uiteindelijk naar de grensplaats in Peru, Tumbes, gebracht zonder al te veel moeite. Vanuit daar hebben we de bus genomen naar Mancora, en uiteindelijk na nog een aantal stops, controles, problemen met onze baggage om 20:00 uur in Mancora aangekomen. Mancora = strand , dus vandaag en morgen heerlijk relaxen op het strand voor ons. Dat hadden we wel even nodig na de adrenaline van gisteren. We hebben ons verstand maar op nul gezet, zijn scherp gebleven en hebben geluk gehad dat we op een relatief eenvoudige manier toch nog in Peru zijn aangekomen. Morgenavond nemen we de nachtbus naar Lima en daar komen de 29e juni in de ochtend aan. Dan nog 1,5 dag in Lima en 30 juni om 19:55 uur plaastelijke tijd vliegen we terug naar Nederland, waar we 1 juli om 18:45 uur naar verwachting zullen landen, na tussenstop in Madrid. We hopen dat alles volgens planning blijft lopen. Een ding hebben we wel geleerd in de landen die we het afgelopen halfjaar hebben bezocht, namelijk dat niets normaal en volgens verwachting gaat. We hebben erg veel zin om naar huis te gaan en iedereen weer te zien, met name na ons avontuur van de staking is het voor ons wel even genoeg geweest.

Adios
Erik en Ilse