Potosi (Bolivia), 10 mei 2006 Dit is een vervolg van Argentinie en Chili. Zie ook die weblogs. Op Argentinie is de complete update te lezen. Volgende dag, 6 mei, om 8:00 uur vertrokken in 4wdrive voor onze hoogtestage van drie dagen naar Bolivia via Salar de Uyuni. We zaten met 6 personen plus chauffeur in een jeep. Henry en Hanna (broer en zus) uit Nieuw Zeeland en Dominiqe en Matthias uit Zwitserland, alsmede chauffeur Felix. Om 10:00 uur bereikten we de Boliviaanse grens na twee uur langs de Licancabur vulkaan te hebben gereden. We zijn weer snel in hoogte gestegen en zaten alweer op 3800 meter en dat zou die dag nog 4900 meter worden. Voor het eerst kennis gemaakt met de beroemde coca bladeren. Juist, de bladeren waar men cocaine van maakt. In Bolivia zijn de cocabladeren legaal, maar cocaine niet. Bijna iedere boliviaan nuttigt cocabladeren. Of ze trekken er thee van of ze kouwen erop. Het sap van de bladeren geeft een rustig gevoel en helpt tevens tegen hoogteziekte. Wij hebben de bladeren tot op heden niet geprobeerd omdat we hadden gehoord dat het sap van de bladeren erg bitter smaakt, vergelijkbaar met een verdoving bij de tandarts. Aangezien wij de maand december 2005 veel zijn geplaagd door de tandarts/kaakchirurg geloofden we het wel. We hebben de eerste dag verder nog Laguna Verde gezien, enkele geisers en prachtig gekleurde bergen. Rond 14:00 uur bereikten we onze slaapplaats voor de nacht en hebben we daar tevens de lunch gehad. De slaapplaats stelde echt niet veel voor. Bedden en een plek om te eten, maar geen warmtevoorziening,stromend water, laat staan een douche. De toilet was er nog net. xb4s Middag zijn we naar Laguna Colorado gereden. Dit is echt een van de hoogtepunten van onze reis. Een prachtig roodogend meer met ontelbaar veel flamingoxb4s. Helaas geen goede close-up foto van ze kunnen maken, omdat ze erg bang zijn. xb4s Avonds na veel moeite ons eten gekregen. Onze chauffeur Felix, die ons van eten en drinken moest voorzien, was namelijk nergens te bekennen en bovendien communiceerde hij niet met ons. We hadden veel slechte verhalen over de chauffeurs gehoord en die van ons leek daar wel onder te vallen. Later op de avond hoorden we dat hij ziek zou zijn, dus gaven we hem maar het voordeel van de twijfel. xb4s Avonds koelde het erg af tot ver onder de nul graden en aangezien er geen warmtevoorziening was, lagen we al om 8:00 uur met onze gewone- en thermokleding, in onze lakenzak en slaapzak en onder drie dekens in bed. Die nacht brachten we door op 4300 meter. Dat hebben we geweten, met name Erik. xb4s Nachts werd Erik wakker met een katergevoel. Hoofdpijn, misselijk, draaierig en uitgedroogde mond, allemaal verschijnselen van hoogteziekte. Ook Ilse was niet op en top, maar beter dan Erik. Helaas bleek de volgende morgen dat de paracetamol bij Erik niet had gewerkt. Nog een paracetamol, veel drinken en hopen dat we snel naar een lager gelegen gedeelte zouden rijden. Hoewel we niet in hoogte daalden, nam in de loop van de dag gelukkig de hoofdpijn af en kon ook Erik weer genieten van de vele flamingoxb4s (nu wel een close up foto kunnen maken), stonetree en wederom de mooie gekleurde bergen en woestijnlandschap. xb4s Avonds in het zouthotel aangekomen om daar te overnachten. Het zouthotel is ook daadwerkelijk van zout gemaakt. We hebben die nacht op een zoutbed voorzien van een matras geslapen. Daar eindelijk na twee dagen een douche kunnen nemen. Het woestijnzand zat echt overal. Bovendien konden we in ons hostel in San Pedro de Atacama ook geen douche nemen omdat de watertank was geknapt. Die avond hebben we lama uitgeprobeerd. Nou geen aanrader. Taai, taai en taai. Bovendien vindt Ilse ze er zo lief uizien dat ze uit principe geen lama meer wilde eten. De Laatste dag zouden we dan eindelijk de beroemde zoutvlaktes van Salar de Uyuni gaan bekijken, dit is namelijk het hoogtepunt van de reis. Met de drie chauffeurs van het tourbureau afgesproken dat alle drie de groepen de volgende ochtend om 5:30 uur zouden vetrekken om de zonsopkomst de gaan bewonderen. Wat bleek nu de volgende dag. Een chauffeur was om 5:30 uur aanwezig, maar onze Felix en een andere chauffeur waren nergens te bekennen. Andere groep is vertrokken en wij hebben met onze en de andere groep moeten wachten tot 8:30 uur totdat onze Felix en de andere chauffeur arriveerden. Al snel blijkt de oorzaak…dronken chauffeurs (dat is nu juist waar we zo voor gewaarschuwd waren). De auto lag vol met lege drankflessen. We hebben uiteraard om een verklaring gevraagd. Nou daar komt ie……: 1)we hadden om 8: 30 uur afgesproken, 2)ze wilden bij hun famile verderop slapen en de batterij van de auto had het begeven in de kou, 3) Zowel Felix als de ander chauffeur waren beiden jarig…..Zo kregen we nog een aantal verhalen te horen. Dit maakte ons alleen maar kwader. Uiteindelijk vertrokken naar Salar de Uyuni. Ons boze gevoel was op slag verdwenen bij het bereiken van de zoutvlaktes. Zo inmens (12.000 m2 en 20 meter diep), geweldig gewoon. Met name als er een laagje water op het zout ligt, lijkt het alsof je op een spiegel rijdt. Midden op de zoutvlaktes ligt Isla Pescadore, een eilandje met alleen maar metershoge cactussen wat we ook hebben bezocht, alsmede de beroemde zoutheuvels voor de export. Tijdens de lunch boden Felix en de andere chauffeur eindelijk hun excuses aan en gaven toe dat het hun fout was en verzochten ons geen klacht in de dienen, omdat ze anders hun baan kwijt zouden raken. Om 14:00 uur zijn we in Uyuni aangekomen. Conclusie: trip is een aanrader en chauffeurs moet je geluk mee hebben. In Uyuni hebben we gelijk een busticket voor de volgende dag gekocht naar Potosi, de zilvermijnenstad en tevens de hoogste stad (niet plaats) van de wereld. De volgende dag, 9 mei, verjaardag Erik, begon niet zoals gehoopt. Erik kon zijn ouders telefonisch niet bereiken, we konden geen geld wisselen omdat de bank opeens niet open bleek te zijn op het tijdstip dat op de deur stond, het ontbijt in het hostel werd een uur later geserveerd dan gepland. Resultaat, we moesten erg haasten om de bus naar Potosi te halen. Busrit bleek vervolgens geen 6 uur maar bijna 8 uur te duren. Welkom in Bolivia en prettige verjaardag. haha!!!! Plannen werkt hier niet, althans houdt een speling van bijna een uur aan en dan werkt het wel. Dit weten we dan ook weer voor de rest van onze trip. In Potosi heeft Erik zijn ouders wel kunnen bereiken (@home in Oldenzaal lag eruit die ochtend). Dat was een van de hoogtepunten van de dag, evenals alle mails die hij heeft gekregen. De rest van de avond was niet bijzonder. We merkten dat we erg moesten wennen aan de vele krioelende bolivianen en tot overmaat van ramp was het eten niet te eten. We hebben maar besloten om op tijd naar bed te gaan en de verjaardag maar te laten voor wat het was. We hadden toch gehoopt op een iets andere verjaardag, maar ja, bijzonder is het wel. Vandaag fit wakker geworden, na twee dagen eindelijk weer kunnen douchen (douchen is geen garantie in Bolivia hebben we gemerkt), lekker ontbeten. We merken dat we nu al aan de bolivianen zijn gewend en hebben vandaag rustig aangedaan. Fotoxb4s gebrand, heerlijk 4 gangen lunch gehad, geld gehaald, was weggebracht, heel veel gemaild en weblog ge-updated. We kunnen er weer tegen en hebben veel zin in Bolivia. Tot zo ver onze update. Fotoxb4s proberen we binnenkort op de site te zetten, maar internet is erg traag.

Adios

La Paz, 22 mei 2006

Weer even een update van onze web-log. Onze start Bolivia was niet helemaal geweldig zoals jullie in onze vorige update hebben kunnen lezen. Nou dit ging nog even door. Op 11 mei 2006 stonden we xb4s ochtends om 7 uur klaar om te worden opgehaald door de taxi die ons naar de plaats Sucre (moet Boliviaans mooiste colonialestad zijn) zou brengen. Helaas geen taxi. Inmiddels bekend met de boliviaanse traagheid, maakten we ons niet druk en wachtten geduldig af. Toen om 8 uur nog geen taxi was, begon de stress. De eigenaresse van het hostel heeft gebeld naar het taxibedrijf. Daar werd haar verteld dat er een wielerwedstrijd was en de taxixb4s de stad niet uit konden. Toch werd ons beloofd dat we werden opgehaald. Nou niet dus. Uiteindelijk een andere taxi geregeld die ons om 11:00 uur zou ophalen. Je raadt het al….. geen taxi. weer gebeld, weer beloftes, maar geen taxi. Uiteindelijk besloten om zelf naar de taxiterminal te gaan en daar een taxi te nemen naar Sucre. Om 13:00 uur zaten we dan eindelijk in de taxi, maar na 5 minuten rijden bleek helaas dat de wielerwedstrijd nog niet geeindigd was, dus weer wachten totdat deze was geeindigd. UIteindelijk zijn we dan toch eind van de middeag in Sucre aangekomen. Leuke hospedaje gevonden, lekker gegeten (Erik: bratkartoffeln mit zwiebeln in een Boliviaans/Duits cultureel centrum) en stad verkend. Sucre is inderdaad een leuke stad. Helaas daar weer geconfronteerd met iets minder leuks, namelijk een landelijke staking van buschauffeurs die wel twee weken zou kunnen gaan duren. Daar zaten we dan in Sucre en gelet op onze tijd wilden we natuurlijk niet wachten totdat deze staking een keer zou eindigen. Ons werd verteld dat zo af en toe nog wel bussen naar onze volgende bestemming Cochabamba zouden rijden, dus daar wilden we de volgende dag informatie over inwinnen. De volgende dag zijn we eerst met een tour weggeweest om de pas in 1994 ontdekte dinosaurustracks te bekijken. Erg geinig om te zien dat deze beesten miljoenen jaren geleden hebben bestaan, toen de wereld nog aan elkaar vast zat en daadwerkelijk sporen hebben achtergelaten. Op de terugweg naar de stad bleek onze gids zo aardig om even te informeren bij de busterminal naar bussen met bestemming Cochabamba. Daar aangekomen, bekroop ons een heel slecht gevoel. Geen bussen, allemaal vage mensen en veel vage beloftes over eventuele bussen naar Cochabamba die we wel van te voren moesten betalen. Vriendelijk bedankt en snel met de gids vertrokken. De bus was dus geen optie voor ons. Toen maar besloten Cochabamba en een daar geplande hiking over te slaan en direct naar La Paz te vliegen, want daar was het veiliger en konden we als we wilden ook direct het land uitvliegen/uitrijden naar Peru. Cochabamba ligt midden in het cocagebied en heeft vaak last van bijbehorende criminaliteit. Was even een teleurstelling om een stukje Bolivia over te slaan, maar wel veel veiliger. Op 13 mei zijn we in La Paz aangekomen met het vliegtuig. Erg grote stad, maar we voelden ons, ondanks alle waarschuwingen over berovingen en kidnappraktijken wel direct op ons gemak. Ja in dit soort landen moet je natuurlijk wel wat beter opletten, maar berovingen komen ook voor in Enschede… Vanuit La paz hebben we op 14 mei de bekende, beruchte mountanbiketocht (circa 65 kilometer) over de world most dangerous road gereden. Deze weg heet zo, omdat er jaarlijks de meeste dodelijke ongelukken gebeuren in de hele wereld. De afgronden zijn inderdaad erg, erg diep en als je valt, dan……Het systeem op deze weg is dat stijgend verkeer aan de binnerkant rijdt. Erg vreemd de eerste 5 minuten, maar wendt snel. Aangezien wij daalden, reden wij aan de xb4gevaarlijkexb4 buitenkant. Dat is omdat de bestuurders van auto’s aan de linkerkant zitten en dus precies kunnen zien hoeveel centimeter de auto nog overheeft voordat deze het ravijn invalt. We zijn van 4800 meter naar 1100 meter gedaald in een paar uur tijd. Dit was echt kicken en af en toe een beetje (te)veel adrealine, maar overall vonden we het niet eng. Op het einde van de rit waren we door het vele opwaaiende stof en af en toe een watervalletje net twee zandmannetjes. Alleen onze ogen en mond zaten door de bescherming die we droegen niet onder zand. Kortom een aanrader voor degenen die nog een keer Bolivia willen bekijken en van adrealine en mountainbiken houden. Verder nog een dagje gerelaxed in La Paz en op 16 meixb4s ochtends de bus genomen naar Rurrenabaque in de Amazone voor een bezoek aan de pampas. Na een 18 uur durende busreis over o.a. de world most dangerous road, met alleen maar locals, twee lekke banden en slechts drie stops kwamen we brak aan in Rurrenabaque om vervolgens dezelfde dag om 9:30 uur met de drie daagse pampastour naar de pampas te vertrekken. Eerst jeep drie uur, waar we na drie uur bijna net zo zanderig waren als de mountainbiketocht, vervolgens weer 1,5 uur moeten wachten om allerlei vage redenen (ja, hoort er allemaal bij in Bolivia) en uiteindelijk 2,5 uur met een klein bootje tesamen met onze gids en een kok die ons naar onze lodge in de pampas brachten. Geweldige boottrip. Nog nooit zoveel mooie, aparte en grote vogels gezien; heel, heel veel kaaimannen en aligators, grote schildpadden, capibaraxb4s (kruizing tussen een grote eenkhoorn en een klein zwijntje) en gele kleine aapjes gevoerd met bananen. Onze pampastrip kon al niet meer misgaan volgens ons. Super was dat.xb4s Nachts met de boot en de zaklantaarn op pad om de ogen van de kaaimannen en aligators te bekijken die rood oplichten als je met de zaklantaarn schijnt. Het zijn er wel erg veel, maar ze blijken toch banger voor ons te zijn, dan wij voor hen gelukkig. De pampas heeft een nadeel; muggen, muggen en nog eens muggen. Dat hebben we geweten ook. We denken dat we ieder wel 40 muggebulten hebben opgelopen in die drie dagen. Tot onze opluchting deelde onze gids ons mede dat in Rurrenabaque geen malariamuggen zitten. We hebben trouwens wel een goede nachtrust gehad i.v.m. de muskietennetten die daar hingen. Volgende dag zijn we xb4s ochtends anacondaxb4s gaan zoeken in de pampas. Gelukkig kregen we laarzen aan, want je loopt midden door de pampas en we hadden niet veel zin om op een anaconda te gaan staan. Dit bleek ook niet erg makkelijk te gaan, want anacondaxb4s horen erg goed en duiken weg als ze geluid horen. Uiteindelijk hebben we er een van veraf gezien.xb4s Middags hebben we piranhaxb4s gevist. Met een stukje draad, een haakje en een stukje rauw vlees is het Ilse gelukt om 5 piranhavisjes te vangen en een paar andere kleintjes, terwijl arme Erik er geen een heeft gevangen (Erik wijdt de goede viskunst van Ilse aan de vader van Ilse die haar vroeger heeft lezen vissen). Drie maal raden wat we xb4s avonds als avondeten hebben gegeten…..xb4s Avonds nog een erg mooie zonsondergang en de volgende ochtend vroeg een erg mooie zonsopkomst gezien. De laatste ochtend op zoek gegaan naar pink rivierdolfijnen. We hebben ze wel gezien, maar niet heel erg goed, omdat zij bang zijn. Maar het was wel weer erg opwindend om ze te zoeken. Met de boot terug naar het vaste land en nog even getrakteerd op een goede harde amazone regenbui; resultaat door en door nat. De volgende dag gepland om in plaats van de busrit van 18 uur het vliegtuig naar La Paz terug te nemen, welke maar 40 minuten zou duren. I.v.m. de vele regen van de afgelopen dagen, zijn er veel vluchten uitgevallen en konden we niet vertrekken die dag. Door de vele regen was de landingsbaan, namelijk een grasveld met meer zand dan gras, te nat geworden. Besloten om de volgende dag af te wachten. Helaas regende het de hele nacht en hoorden we de volgende dag dat alle vluchten weer gecanceled zouden worden. De mensen van Amazonas (de luchtvaartmaatschappij) adviseerden ons om een bus te nemen, want het weer was onvoorspelbaar i.v.m. een front in het amazonegebied. Aangezien Ilse zich die ochtend niet lekker voelde (iets verkeerd gegeten denken we), hebben we besloten om maar niet de bus van 18 uur terug te nemen en de volgende dag af te wachten. Toch kwam er eind van de middag goed nieuws, we konden onverwachts toch nog weg. Ilse was voldoende opgeknapt op te vliegen en om 18:30 uur vlogen we met een heel klein vliegtuigje tesamen met 21 mensen inclusief piloot en co-piloot in 40 minuten terug naar La Paz. Vandaag een rustige dag. Gemsnd, weblog geupdated inclusief een aantal fotoxb4s (fotoxb4s blijven helaas een probleem: we kunnen niet alles eropzetten wat we graag willen) en morgen de 23e mei vertrekken we naar Copacabana aan het Lake Titicaca om daar te gaan wandelen en vervolgens na een paar dagen te vertrekken naar Peru onze laatste bestemming. Helaas geen Galapagoseilanden voor ons (deze keer). Dit i.v.m. met name het tijdsapect. Wellicht nog wel een paar dagen Ecuador voor een klein beetje strand voordat we weer terug keren naar Nederland over ongeveer 5,5 weken. Tot zover onze update. Tot slot willen we mam (van Ilse) nog even van harte feliciteren met haar verjaardag de 20e mei. Omdat je nu met vakantie bent, kunnen we je alleen maar via onze web-log feliciteren.

Chau Erik en Ilse

Cusco, 30 mei 2006

Op 24 mei vanuit La Paz met een zogenaamde touristenbus (nou net zo veel locals als touristen) vertrokken naar Copacabana aan het Lake Titicaca om vervolgens vanuit daar twee dagen op Isla del Sol te verblijven. Isla del Sol is nog behoorlijk authentiek eiland qua mensen en hun leefwijze en Isla del Sol staat bekend om de overblijfselen van het Incatijdperk. De volgende dag vroeg in de ochtend de boot genomen naar Isla del Sol. Een heelijke dag gewandeld vanuit Yumani naar Challa en Challaxb4pampa om daar in het noorden van het eiland te overnachten. Aangezien we per ongeluk de verkeerde route (niet de touristische route) hebben gewandeld, hebben we heerlijk kunnen genieten van het authentieke leven op het eiland. In Challaxb4pampa valt echt niets te beleven. Een paar plekken om te overnachten en een paar restaurantjes (voorzover je ze zo kunt noemen) en we hadden verwacht erg vroeg in bed te liggen die avond. Dat viel gelukkig wel mee, want het dorp had een katholiekfeest. Het feest bestond uit een soort carnavalsoptocht met allemaal dansende, feestende en verklede mensen en zelfs een fanfare. Samen met nog twee andere touristen hebben we hiervan genoten en xb4s avonds ook nog redelijk lekker gegeten. De volgende dag begon het feest al weer xb4s ochtends vroeg, maar wij vonden een avond meer dan genoeg. We hebben die dag de beroemde Inca ruines bekeken en zijn xb4s middags met de boot teruggegaan naar Copacabana. Dit was de laatste dag in Bolivia, want de volgende dag (27 mei) zijn we met de bus vertrokken naar Puno in Peru.