La Serena, 5 maart 2006 Zie China voor het eerste deel van dit verslag. Om 7.00 Chili tijd op 2 maart geland. Daar de bus gepakt naar het hostel en de eerste woordjes Spaans gesproken. "Dos tarjettas por favor". hahaha. Erg leuke, droge, warme eerste indruk van de stad. De Andes in het zicht met sneeuw op de toppen als je in deze stad met 6 mln inwoners staat is super cool. De dormkamer genomen in een erg leuk en mooi backpackers gebouw. Apart is dat er 1 grote keuken is waar iedereen zelf het eigen eten maakt. Dit hebben we in Azixeb nergens gezien. Een soort grote overdekte camping met slaapzalen met 8 personen. Dit komt denken we doordat het levensonderhoud in Chili een stuk duurder is dan in Azixeb. De Peso is de laatste jaren sterk in waarde gestegen en stabieler geworden als gevolg van de verbeterde economie. Chili is dan ook een echt Europees getint land met allerlei verschillende uiterlijkheden op straat. De middag door Santiago gewandeld en om 18.00 vielen onze ogen dicht. Zoxb4n 48 uur op met 3 uurtjes slaap tussen LA en Lima is niet veel. Om 22.00 even wakker en toen besloten maar door te slapen. Op 3 maart om 8.00 wakker. 14 uur geslapen en we zijn er weer voor ons gevoel. De dag in een park bovenop een berg doorgebracht met geweldig uitzicht op Santiago en de Andes en de route door Chili uitgestippeld. Conclusie is dat we niet de (veel duurder geworden) boot door de ijsbergen van Chili nemen (450 euro p.p.), maar bij Puerto Montt Chili willen verlaten en Argentinixeb ingaan en via de oostkust van Argentinixeb (om ook walvissen te zien) naar Patagonixeb trekken en daar Chili weer ingaan. De weg langs de Chili/Argentinixeb boarder is niet begaanbaar en zou te veel tijdkosten. Vanuit Patagonixeb (Ushuaia, zuidelijkste city of the world) vliegen we dan naar Buenos Aires. Volgende dag vroeg opgestaan want we willen 3 dagen naar het strand in Vina del Mar. De bus reis was prima in een comfortabele bus op goede wegen. Tot aankomst in Vina was het heerlijk weer. Echter in Vina en aan het strand hangen allemaal wolken. Waren we voor gewaarschuwd en is een "kwaaltje" van de streek. Komt door de luchtstroom vanaf de Pacific Ocean. Vervolgens besloten dat we dan maar naar La Serena noordelijker trekken. Meer kans op mooier weer en ook strand en ….. pinguins en andere zeedieren in de buurt. De middag in Vina del Mar was echter strak blauw en enige twijfel of we wel weg moesten gaan kwam omhoog. Om 18.00 vertrokken en om 0.00 aankomst in La Serena. Ilse had via de telefoon al een hostelletje gereserveerd. Heerlijk dat dit nu mogelijk is qua communicatie. Prachtig weer in La Serena en dus een volledige stranddag voor ons. Echter het lezen van de LP van Argentinixeb gooide enig roet in onze reisplanning. De walvissen die we aan de oostkust van Argentinixeb wilden gaan zien zijn er alleen tussen juni en december, om te bevallen. Dus de oostroute zou dan wel erg lang en saai worden en enigzins zinloos. Toch maar de dure boot door de ijsbergen van Chili, want de andere optie (met de bus 40 uur over bar slechte wegen) is eigenlijk geen optie. Maar dan hebben we nog maar 7 dagen om in Puerto Montt te komen. De boot vertrekt namelijk 1 keer per week alleen op maandag. Balen. Na denkwerk, discussies en weer denkwerk besloten om dan maar over 2 weken de boot te nemen. Nu hebben we weer de tijd om onze route en al het prachtige dat Chili te bieden heeft rustig zonder "gestress" te beleven. Morgen nog een dag strand (hopen we althans qua weer) en dan dinsdag naar de pinguins en andere zeedieren. Chili begint en dat voelt heerlijk. Adios, Erik en Ilse Pucon, 13 maart 2006 De dag rustig begonnen. Geen strand, omdat we ondanks onze zonnebrandfactor 30 zijn verbrand gisteren. In de hospedaje 3 nederlanders ontmoet en gesproken. Boodschappen gedaan (voor 40 euro!!!!! erg duur dus realiseren we ons achteraf) en de middag in de tuin in de zon gezeten en de LP van Chili en Argentinie gelezen. Heerlijke pasta gemaakt in de keuken van de hospedaje en tickets voor de bus La Serena – Santiago en Santiago – Curacautin gekocht. De volgende dag met een busje opgehaald en samen met nog 7 anderen richting Caleta de Choros voor het RN (Reservation National) Pinguino de Humboldt, waar we Isla Choros en Isla Damas gaan bekijken. We hopen pinguins, zeehonden te zien en een mooie omgeving en met erg veel geluk ook dolfijnen. En we hadden geluk. Prachtig, enerverend, spannend en cool om wel 15 dolfijnen langs, onder, voor, achter de boot te zien meezwemmen. Ze schieten uit het water en weer onder, dus mooie fotoxb4s zijn niet gelukt. Nog een uurtje op Isla Damas geweest en toen terug. De reis duurt ca. 1,5 uur met de bus en tevens lekkere lunch gehad. xb4s Avonds lekkere pasta salade gemaakt, championsleague (juventus-bremen) bekeken en internetten. Navimag heeft gereageerd op onze e-mail en we lijken de 20e met de boot te kunnen. Op 8 maart xb4s ochtends om 8.30 bus genomen naar Santiago. Daar xb4s middags bij Navimag de tickets voor de ferry Puerto Montt – Puerto Natales geregeld, gegeten bij Mc, door Santiago gezworven, cd met fotoxb4s gebrand en om 22.15 met de nachtbus naar Curacautin. 7.00 aankomst in Curacautin, hotelletje gevonden, ontbeten en vervolgens naar de touristoffice gegaan ivm trip naar PN (Parc National) Conguillio. Bij touristoffice kregen we te horen dat itt de LP meldt alleen op maandag en vrijdag bussen naar het park rijden (balen). Alternatief: dure taxi heen en terug (25.000 pesos heen en 25.000 pesos terug). Keurig afgezet waar we onze hiking van in totaal 20 km wilden starten. Aangegeven stond 10 km in 3 uur. Nou niet voor ons. Binnen 2 uur waren we al op het keerpunt en besloten om ons in te schrijven voor de 4-daagse in Nijmegen deze zomer in Nederland. Het keerpunt bleek in de sneeuw te liggen op de top van een berg. De eerste keer sneeuw in Chili dus. De vulkaan met sneeuw (Lliama vulcano), het kristal heldere meer en het geweldige uitzicht waren de dure taxi rit zeker waard. De volgende dag via Temuco naar onze volgende bestemming, Pucon, gegaan. Prima bussen, hoewel de bus vanuit Curacautin een lokale was, met staande mensen. In Pucon een hospedaje naast het busstation genomen. Erg gastvrije mensen (Claudio en vrouw). Direct de vroege tour naar Vulcano Villarica geboekt voor morgen en het plaatsje verkend. Een touristisch klein plaatsje aan een mooi meer. Helaas erg bewolkt en dus geen zicht op de vulkaan die we morgen gaan beklimmen. Op 11 maart om 4.15 wekker, wakker worden, klein ontbijtje en om 4.50 in de bus die ons ophaalde bij de hospedaje. Carlos, een Braziliaan van zeker 50 jaar en 2 duitsers, Gunter en Inge, en gids Jorge waren de andere reizigers. Rond 5.30 aangekomen op het basiskamp van 1.400 meter. Erg bewolkt, koud en winderig en we moesten beslissen of we de vulkaan wilden beklimmen of de beklimming verplaatsen naar de volgende dag. De gids vertelde ons dat het te doen was, maar wellicht zwaar en weinig mooi uitzicht. Volgende dag was eigenlijk geen optie ivm verwachte regen, dus …… we gaan gewoon omhoog. In het donker met hoofdlampjes voor 3 personen beginnen we de tocht. Het hoofdlampje van Gunter en Ilse zijn al snel leeg en dus wordt het even extra lastg lopen. Rond 7.00 zijn we tussen de wolken en wordt het lichter, echter de zon komt pas rond 8.00 op. We lopen rustig, want Carlos is niet het sportieve type. Rond 8 uur is het nog erg bewolkt en dus geen prachtige zonsopkomst met uitzicht op de vulkaantop. Tevens nu de sneeuwijzers met pinnen onder gedaan, helm op en pikhouweel in de hand. vanaf nu lopen we alleen nog maar in de sneeuw. Super gaaf en spannend gevoel, want de sneeuw is gewoon keihard bevroren ijs en dus vallen betekent vele meters naar beneden glijden/vallen, want stoppen is dan lastig en dus is het erg belangrijk hoe je de pikhouweel gebruikt om je meer stabiliteit te geven tijdens het lopen en hoe te gebruiken tijdens een eventuele val. Om 10 uur lunch en de wolken trekken weg, de zon komt in beeld evenals de geweldige witte vulkaantop met telkens rokende krater. Superb!!! 11 uur en Carlo raakt uigeput. Jorge besluit om hem niet verder mee te nemen naar de top en dus omlopen om een windvrije plek tussen de lavastenen te zoeken voor Carlos. Intusen wordt het drukker op de vulkaan, wij zijn niet meer de eerste groep die de top bereiken. 12 uur zijn we er. Geweldig gevoel. Zo hoog en prachtig uitzicht. De Lliama vulkaan in het PN Conguillio waar we gisteren waren 200km verder is prima te zien, evenals de Lanin vulkaan waar we over een paar dagen zullen zijn in Argentinie. De rook van de vulkaan stinkt vreselijk en is erg slecht voor je gezondheid. Echter tussen de rook hebben we twee keer toch nog een lavauitbarstinkje omhoog zien komen uit de krater. Echt een cool en wauw gevoel. Rond 13 uur naar beneden, dus glijden als een rodelaar zonder wieltjes. Er zijn gleuven in de sneeuw gemaakt om doorheen te glijden en dat is na 10 seconden angst echt supergaaf. Binnen 50 minuten zijn we beneden. De speciale broek met leer op de kont zorgt voor extra snelheid en dat was te merken. Wederom wauw, maar toch erg nat van de opspattende sneeuw. rond 15 uur terug in de hospedaje met het duitse stel mee om de door hen gemaakt foto’s te branden. We hadden alleen de kleine camera meegenomen en de batterij was na 1 foto op. Zo stom van ons. Bij de Canon hebben we altijd extra batterijen en kaarten bij ons, maar de kleinere Casio gebruiken we weinig en dus niks extra bij ons. Na 3 mislukte pogingen (o.a. stroomuitval in Pucun en te snele cd-rom voor cd-romdrive) eindelijk de foto’s op de cd-rom, eten en om 20:30 uur slapen, moe maar voldaan. De klok wordt om 0:00 uur een uur terug gezet en dus extra slaap. Rond 8 uur wakker met spierpijn in de linkerarm en -borst voor Erik. Niet gewend om zijn linkerarm te gebruiken en bij het klimmen loop je zigzaggend omhoog, telkens met de pikhouweel prikkend in het ijs/sneeuw aan de kant van de berg. Vandaag lekker relaxen. Boodschappen doen, ontbijten, lezen, internetten, boodschappen doen, lunchen, lezen, boodschappen doen, eten (maken) en om 20:00 uur met nog 6 hospedajegasten naar de hotsprings. 6 warme baden in de natuur waar we tot middennacht zijn gebleven en bier, wijn hebben gedronken. Erg relaxed. Om 2.00 uur weer terug en de hospedaje en naar bed. De volgende dag op tijd uit bed, omdat we de planning hadden om met de bus naar San Martin de Los Andes in Argentinie te gaan. Helaas bleek alleen op maandag geen bus te lopen naar San Martin, dus besloten om nog maar een dag in Pucon te blijven en te relaxen. Was erg slecht weer, dus veel binnengezeten en met de andere backpackers in de hospedaje wederom een erg ontspannen dag gehad. Vandaag wel naar San Martin en dus here we come Argentina. We hebben er zin in. Adios, Erik en Ilse EINDELIJK……FOTO UPDATA. ZIE CHINA VOOR DE LAATSTE 2 WEKEN DAAR. ZIE CHILI VOOR ONZE EERSTE INDRUKKEN DAAR. El Chalten (Argentinixeb) 31 maart 2006 Zie tevens Argentinixeb, want een groot deel van deze update gaat over Argentinixeb. De komende maand zal ook vooral Argentinixeb zijn, dus voorlopig zijn de pijlers gericht op de zuidelijkste stad van de wereld, de tango, boca juniors en andere typische Argentijnse zaken. Chau. De 14e maart vertrokken uit Pucon en Chili voor even achter ons gelaten. Door het Andesgebergte zijn we met de bus gehobbeld naar San Martin de Los Andes in Argentinixeb. Prachtige natuur, maar de wegen zijn van grind en leek op die richting Xiahe in China. San Martin is een duits achtig wintersport plaatsje met schattige houten huisjes. We hebben hier heerlijke beef de chorizo (sappige, dikke biefstuk) gegeten voor 4 euro. Muy Bien. Volgens ons is er weinig verschil tussen Argentinixeb en Chili. Zelfde mensen, zelfde natuur, zelfde taal, alleen mucho goedkoper. We hebben hier een dag heerlijk gewandeld, van het uitzicht genoten en zijn de volgende dag richting Bariloche vertrokken. Voor de reis verwijzen we naar de rit hiervoor. Bariloche is een copy van San Martin, maar dan alles veel groter. Vooral het meer (Nahuel Huapi lago). Tevens staat het bekend om de chocola en daarvan hebben we ruimschoots genoten. Al 2 weken trouwens, dus puistjes zijn overal omhoog gekomen, evenals gewicht, dus ff afkicken, hetgeen Ilse slecht afgaat. Jaja, nog steeds dezelfde snoepkont als voorheen. We hebben 2 dagen heerlijk gewandeld. Af en toe een behoorlijk pittige klim ertussen, maar zoals al eerder geschreven, we zijn intussen ervaren wandelaars. Tevens inkopen gedaan: Nieuwe backpack voor Ilse (oude scheurde steeds verder in), EINDELIJK een spijkerbroek (de argentijnen zijn zo modebewust, evenals veel andere jongere reizigers, dat Ilse zich underdresst voelde in onze praktische, afritsbare, sneldrogende kleding en dus moest er een moderne spijkerbroek worden gekocht), wandelsokken, sjaal voor Erik, ondergoed, muts Ilse en regenbroeken (laatste dingen voor de naderende Torres del Paine tocht). Tevens zwangere Linda op MSN en webcam aangetroffen. Superleuk om haar te zien met dikke buik. Afgesproken om in Puerto Montt (weer in Chili) met de gehele familie via msn en de webcam te chatten. Dit was erg leuk in Puerto Montt. Charles, Beppie, Matthijs en Linda bleken nog niets verandert, hetgeen we ook niet hadden verwacht. Leuk en goed gevoel aan overgehouden, mede omdat we de webcam ook na Lindaxb4s bevalling willen gaan gebruiken. Puerto Montt is een saaie havenstad, waar je alleen maar komt om op de Navimag Ferry te stappen. Ook Erik aan een moderne spijkerbroek geholpen en veel fotoxb4s op de weblog kunnen zetten door een snelle computer. De Navimag Ferry was leuk om te doen, maar wel prijzig voor wat wij er voor terug kregen. Veel is namelijk afhankelijk van het weer. Goed, droog weer betekent veel op het dek zitten in de zon, walvissen spotten, van de bergen en gletsjers genieten e.d. Dit hebben we alleen de laatste dag gehad. De andere dagen vooral binnen gezeten, hetgeen overigens erg gezellig was. Rudolf en Petra uit Friesland hebben we namelijk ontmoet en het klikte goed. Ook qua drank (tempo en hoeveelheid hahaha). We hebben hierdoor en 1 zware heftige nacht op open zee (met klapperende kast en wcdeuren, vallende backpacks, overgevende mensen in andere cabines en een bed waar je door de hoge golven bijna uitviel) te weinig slaap gehad. Ilse heeft zelfs in kennelijke toestand die nacht over een ontsnappingsplan bij een zinkend schip liggen nadenken. haha. Op het eerste gezicht meer iets voor Erik, maar gelukkig beiden niet zee- en alcoholziek geweest. Na 3 dagen boot in Puerto Natales aangekomen en de eerste uren echt zeebenen gehad. Stilstaan leek onmogelijk. Direct dezelfde dag alles gekocht, gehuurd, ingeslagen voor de Torres del Paine trekking van 4 dagen. Ja, we gaan de beroemde en beruchte ‘W’-track lopen in het prachtige PN Torres del Paine. 4 dagen lopen met backpacks, 3 nachten camperen en veel afzien. De omgeving was echt zo verschillend, de bergen en bergtoppen schitterend, afwisselend met eeuwig sneeuw, riviertjes, gletsjers, watervallen, wilde paarden, lamaxb4s en ontelbaar veel vogels, zonsopkomsten en -ondergangen, miljoenen sterren in de nacht en het zuiverste water gewoon uit de rivier drinken. Onvergetelijke dingen, evenals de zere benen, ruggen, schouders, heupen (van het liggen op veel te dunne matjes in de tent), voeten, tenen, enz. De ochtend was echt telkens weer zwaar om op te starten. Klam en stram, 4 dagen niet douchen, 4 dagen tent op en afbreken, zelf eten maken op een gasstoofje, wind en regen trotseren, maar vooral ook zon en voortreffelijke uitzichten en vaak gezellige mensen die hetzelfde meemaken en dat geeft toch een band, zullen we maar zeggen. We hebben tijdens deze tocht Fernando en Anna ontmoet, waar we nu nog steeds min of meer mee samen reizen. Fernando (geboren Chileen) en Anna (geboren Poolse) zijn Australiers en hebben zoals veel mensen ongeveer dezelfde reisplannen als ons in Patagnonie en dat is wel gezellig, leuk en ook handig. We zijn na de Torres namelijk naar Calefate gegaan, waar we de grootste gletsjer van de wereld hebben gezien, met telkens afvallend ijs. Met ons 4′en een Renault Clio gehuurd en op pad gegaan naar Gletsjer Perito Moreno. 14 km lang, 5 km breed, 55/60 meter hoog. Als je er staat kun je het je amper voorstellen. Zo veel ijs, zo blauw, telkens een andere kleur blauw door ander licht inval en verschillende dichtheid/concentratie van het ijs en het geluid dat je hoort als er ijs afbreekt. Superb. Na tevens een dagje relaxen zijn we nu in EL Chalten gearriveerd om de komende 2 dagen een dag hicking te maken door het FitzRoy gebied. Net als Perito Moreno heet dit het PN Los Glacieres. Het beloven wederom 2 geweldige dagen xe1 la Torres del Paine te worden als we de mensen mogen geloven die het al hebben gelopen. Nu alleen telkens vanuit EL Chalten in een Hostel en dus geen zware backpack met tent, 4 dagen voedsel e.d bij ons, maar gewoon een dagrugzak. Algemene indruk tijdens Chili en Argentinixeb: Veel, veel, (te) veel straathonden; Alle rassen door elkaar ge***** en ze vinden het erg leuk om Erik (de hondenvriend haha) te pesten door achter hem aan te blijven lopen. Voelen honden dan echt angst?; Leven in Chili is veel duurder dan in Argentinixeb (door de economische crisis 3 jaar geleden) en veel meer westers dan we hadden verwacht; Bussen lopen op tijd en zijn nog luxer dan in Nederland; Zondag is volgens katholiek gebruik echt bijna alles gesloten en weinig mensen op straat; Scholieren lopen allemaal in schoolkleding. Meisjes zoals de Britney Spears-look en jongens als echte heertjes; Patagonixeb is qua natuur nog echt puur natuur. Heerlijk rustgevend en je kunt echt dagen ‘van de wereldbodem’ verdwijnen als je wilt; Israelische reizigers zijn niet onze vrienden en zullen dat ook nooit worden; Waar hun arogante houding vandaan komt weten we niet, maar het feit dat ze vriendjes van Amerika zijn en zich onaantastbaar achten heeft er volgens ons zeker iets mee te maken; Uiteraard zijn er altijd enkele uitzonderingen en die hebben we ook wel getroffen; Mensen zijn rustig, vriendelijk (geen BBQ tangen hier. haha), behulpzaam en maken zich niet druk, ook de serveersters in een restaurant dus niet; De autoxb4s zijn of geweldig groot, nieuw en gaaf of het trabant type (oude peugeotjes, fiatjes) met scheuren in de ruiten en overal deuken; Het reizen in Chili en Argentinixeb bevalt echt super goed. Het is echt een aanrader voor jong en oud. Goed bereisbaar, eventueel met campers, geweldige nationale parken, aardige mensen, goed eten, goede wijn en we hebben nu ook echt het gevoel een stuk relaxter te reizen. Af en toe een dagje relaxen, gewoon naar buiten kijken in Patagonie (want overal waar je kijkt zijn bergen, sneeuw, meren) en op naar het volgende plekkie. De komende weken (maand april) zal Ushuaia (zuidelijkste stad in de wereld), Buenos Aires, de noordelijk gelegen en grootste waterval van de wereld (incl. Braziliaanse kant), Cordoba, Mendoza en de hierboven noordelijk gelegen plaatsen worden aangedaan. Het weer zal warmer worden en de cultuur die we tot nu toe nog niet echt hebben gevoeld zal hier meer aandacht krijgen. Adios. Erik en Ilse Potosi (Bolivia), 10 mei 2006 Vervolg van Argentinie: Op 4 mei zijn we xb4s ochtends met de bus vertrokken uit Salta en Argentinie om naar San Pedro de Atacama in het noorden van Chili te gaan. De route door de Andes was erg indrukwekkend met als xa8hoogtexa8punt 4800 meter boven zeespiegel. Prachtig, maar echt wennen aan de hoogte en Ilse kreeg last van kortademigheid. Uiteindelijk in San Pedro de Atacama (ligt midden in de woestijn) afgezet. Er zaten nog twee nederlandse stelletjes ( Jan en Olga en Mark en Kim) in de bus en samen met hen hebben we een hostalletje gevonden en de tour naar de Tatio geisers de volgende ochtend en de tour naar de maanvallei voor de volgende middag geregeld en xb4s avond gezellig samen gegeten. De volgende dag om 3:30 uur uit bed voor de tour naar de geisers. Erg vroeg en erg koud (-7 Celcius). Van 2400 meter boven zeespiegel naar 4300 meter was evenmin een pretje. Kortademigheid en draaierig alsof je je bewustzijn verliest. Om 6:00 uur aankomst bij de Tatio geisers om daar de zonsopkomst te gaan zien. Helaas hebben Ilse, Kim en Olga de zonsopkomst niet echt meegemaakt. Allen geveld door de hoogte. Draaierig, misselijk en Kim moest zelfs overgeven van de hoogte. Een eng gevoel om de controle over je lichaam door de hoogte te verliezen. Gelukkig knapt Ilse tegen 10:00 uur weer op en kon ze nog genieten van de fantastische geisers en het landschap. Kim is helaas nog steeds ziek als we weer terug zijn in San Pedro. De planning was om samen met Kim en Mark de 3 daagse tour naar Uyuni in Bolivia te doen (Jan en Olga zaten op het einde van hun reis en gingen weer terug naar Santiago). Dit ging dus niet door en dus hebben we alleen de tour geboekt voor de volgende dag. xb4s Middags zijn we helaas zonder Kim vertrokken naar de Death Valley en vervolgens naar Valle de la Luna om daar de zonsondergang te bekijken. Erg geslaagde dag vonden we. Zie Bolivia hierna. Adios.